Art Deco, nazywany również „style moderne”, jest to ruch obejmujący wszystkie dziedziny sztuki od artykułów dekoracyjnych po architekturę. Został on zapoczątkowany ok. 1920 roku i bardzo szybko stał się motywem przewodnim w sztuce zachodnioeuropejskiej. Styl ten miał za zadanie zapoczątkować modę na modernizm i luksus, chciał odciąć się od tradycji, zapoczątkować nową erę elegancji. Tak też się stało. Zaraz po Zachodniej Europie Art Deco objęło cały „zachodni” świat. W ruchu tym nic nie mogło być „tanie”. Style moderne łączyło niezwykle drogie i rzadkie materiały, takie jak kość słoniowa, metale szlachetne, czy diamenty. Był to zdecydowanie ruch, który trafił do ówczesnej klasy wyższej wyższej. Czego przykładem może być architektoniczny boom Art Deco, w Nowym Jorku, którego jednym z najbardziej znamienitych tworów jest zdecydowanie budynek Chryslera. Niedługo potem wielka depresja, bez ostrzeżenia otrzeźwiła zapędy nowojorskich elit. Jednak Art Deco przetrwało próbę czasu i na długi czas ustanowiło nowe kanony w światowej sztuce.

Rzeźba Art Deco

Jak sama nazwa wskazuje rzeźby z okresu Art Deco sprawowały jedynie funkcję dekoracyjną. Jednak co ciekawe nie były one przeznaczone do celów muzealnych. Były one bowiem dekoracją biur, czy budynków rządowych, użyteczności publicznej. Spełniały one funkcję reprezentacyjną, miały onieśmielać i uwodzić swoją symboliką, bogactwem a także wielkością. Zazwyczaj prezentowały postaci heroiczne, adekwatne do otoczenia, gdyż były robione na zamówienie patrona. Rzeźby z okresu wcześniejszego były o wiele mniejsze i przeznaczone były do dekoracji wnętrz. Motywy również były alegoryczne i bardzo personalne, pojawiało się jednak wiele figur inspirowanych techniką chryzelefantyny na kształt antycznych rzeźb greckich. Najbardziej pobudzają wyobraźnię rzeźby art deco . W rzeźbach art deco salonowych, pojawiały się także postaci tańczące,  tancerki i baletnice ukazane w ruchu, często trzymały w ręku wirującą wstążkę lub posiadały rozwianą suknię, co genialnie dopełniało kompozycję.

Szkło Art Deco

Dla szklarstwa Art Deco był okresem rozkwitu. Szkło wraz z innymi artykułami dekoracyjnymi stały się bardzo pożądane. Szklane wyroby miały pasować do architektury wnętrza, które stylem miało tworzyć koherentną całość. Jednym z najbardziej znanych mistrzów szklarskich był Rene Lalique, jego wyroby stały się wręcz symbolem Art Deco. Manufaktura produkowała szeroki asortyment przedmiotów od waz, figurek, aż po dodatki montowane w samochodach. Laliqe dostarczał dekoracyjne szklane panele, lampy oraz podświetlane szklane sufity do budowy ekskluzywnych francuskich liniowców SS Île de France oraz  SS Normandie. Niemniej jednak wiele innych manufaktur takich jak Daum, czy Marius-Ernest Sabino, również wniosło wiele do rozwoju sztuki szklarskiej tego okresu.

Świat Art Deco

Art Deco określiłbym jako niespełnioną wizję przyszłości. Zgodnie z nim projektowano samochody, pociągi, budynki, meble, biżuterię, a nawet sprzęty AGD. Tak dziś mógłby wyglądać świat gdyby jego rozwój był dyktowany wyobraźnią artysty, a nie potrzebami technologii. Styl ten niewątpliwie odcisnął się w zarówno w kręgach zamkniętych jak i popkulturze, w której artyści graficy, pisarze, czy scenarzyści przedstawiali całą rzeczywistość dyktowaną Art Deco.

Renesans

Nazwa stylu pochodzi z języka włoskiego rinascitá oraz francuskiego renaissance i oznacza odrodzenie. Styl renesansowy datuje się na lata około 1401-1527, choć jego pierwsze oznaki przypadają na okres wcześniejszy, a zakończenie rozciąga daleko w wiek XVI. Zapoczątkowany we Włoszech, rozpowszechnił się w drugiej połowie XV wieku i w wieku XVI w większości krajów Europy. Najważniejszym ośrodkiem renesansu włoskiego była najpierw Florencja, później Rzym, Wenecja i Bolonia.

Renesans nawiązywał ściśle do wzorów sztuki antycznej. Główne jego idee to zainteresowanie ziemskim losem człowieka, ufność w moc rozumu, podkreślenie roli artysty w kreowaniu kultury. Zgodnie z założeniami humanizmu, bohaterem sztuki miał być człowiek wszechstronny intelektualnie i duchowo, piękny fizycznie, i wyzwolony z więzów średniowiecza. Styl renesansowy przejawił się w harmonii form, statyczności linii i dekoracyjnym spokoju. Widoczne jest w dziełach sztuki bogactwo świata zmysłowego oraz realność uczuć i postaci. Piękno pojmowano wówczas jako wartość możliwą do osiągnięcia przy pomocy proporcji. Ujmowano je niemal w kategoriach geometrycznych i liczbowych.
Motywy renesansowe występują w elementach architektury, w ikonografii i w powtarzającej wzory starożytne ornamentyce. Malarstwo traktowane było w epoce odrodzenia najwyżej ze wszystkich sztuk. Ideą aktywności malarskiej było przedstawienie człowieka w kontekście przyrody oraz lokalnego świata. Sztuka tego typu wymagała przestrzeni, stąd ogromne freski na plafonach i ścianach – w rodzaju malowideł Michała Anioła i Sandro Bitticellego w Kaplicy Sykstyńskiej, Rafaela Santi w Watykanie oraz fresków Leonadra da Vinci. Osiągnięciem malarstwa było stworzenie jednolitego systemu przedstawienia przestrzeni na płaszczyźnie, zwane linearną perspektywą.

W dziedzinie architektury inspiracją do wszelkich poszukiwań były przede wszystkim budowle świata starożytnego. Bujnie rozwinęło się wówczas budownictwo.

Manieryzm

Manieryzmem określa się jeden z nurtów sztuki, panujący głównie w Toskanii, w latach mniej więcej 1520-1590. Do klasyków manieryzmu włoskiego zaliczani są malarze: Bronzino, Parmigianino, Primaticcio, Rosso; rzeźbiarze: de Bologna i Cellini oraz architekci: Giulio Romano i Barozzi de Vignola i inni. Prąd ten z Italii rozprzestrzenił się w kierunku północnym i odzwierciedlił się intensywnie w malarstwie niderlandzkim. Manieryzm pojawił się też z dużą siłą w Fontainebleau we Francji. Ilustrują go dzieła rzeźbiarzy związanych właśnie ze szkołą w Fontainebleau, B. Colliniego i F. Primaticcia, w których występują charakterystyczne postaci o wydłużonych proporcjach. W Polsce w stylu manieryzmu tworzył Santi Gucci oraz jego uczniowie, a także Antoni van Opbergen, Wilhelm van den Blocke i Abraham van den Blocke oraz Bernardo Morando.

W konwencji manieryzmu utrzymany jest nagrobek Stefana Batorego w Katedrze na Wawelu, założenia pałacowo-ogrodowe w Książu Wielkim, zamek Leszczyńskich w Baranowie, kaplica rodu Firlejów w Bejscach, Wielki Arsenał, fasada Bramy Wyżynnej i Brama Złota w Gdańsku oraz kolegiata w Zamościu.
Manieryzm narodził się w fazie dojrzałego renesansu. Nazwa stylu pochodzi z języka włoskiego od słowa manierismo (stylowość). Stylowi temu towarzyszyły wyrafinowane stylizacje, niezwykłość pomysłów i finezja wykonania. Tworzono przy tym kompozycje skomplikowane, wymykające się kontroli odbiorców, niesamowite i czasami niejasne. Poszukując dziwności, akcentowali manieryści niezwykłe stosunki przestrzenne między planem obrazu, doszukiwali się też wyrafinowanych zestawień między wyblakłymi kolorami.

Odkryciem manierystów jest figura serpentinata, czyli układ ciała postaci malowanych i rzeźbionych, skręconych wokół swej osi, na kształt wnikającej w otaczającą je przestrzeń spirali. Opracowanie takiej koncepcji figuralnej wynikało z dbałości manierystów o wdzięk i elegancję ciała ludzkiego. Charakterystyczne cechy stylu w architekturze to dynamizm oraz swobodne operowanie klasycznymi formami.

Barok

Określenie baroku używane jest dla oznaczania zjawisk zarówno estetycznych, jak i ideowych. W XVI wieku była to nazwa pereł o charakterystycznym wyglądzie. Ich nieregularny, wydłużony kształt, przypominał kroplę wody spływająca po szkle. W języku sztuki jubilerskiej w szesnastowiecznej Hiszpanii nazwano taki kształt barrueco. Dorobek artystyczny tego okresu jest bardzo złożony. Nie ma jednego powszechnego wzorca dla baroku europejskiego.

Na przykład we Francji barok nie jest mocno zaznaczony, w Polsce natomiast odwrotnie – elementy stylu przesłaniają znacznie ornamenty klasyczne. Kulturą polskiego baroku zawładnęła wówczas tematyka orientalna oraz włoskie wzory artystyczne, a także swoista kultura, nazywana sarmatyzmem.
W sztuce epoki wystąpiły niespotykane dotąd przeciwieństwa i kontrasty. Styl baroku cechują bogate dynamiczne formy oraz reprezentacyjność, monumentalizm i dążność do połączenia w całość rzeźby, malarstwa i budownictwa. Całość dekoracji emanowała przepychem, w którym dominował kontrast światłocienia, płynność linii i wyszukane efekty malarskie. Indywidualność artysty zaznaczyła się w wybitnych kreacjach Petera Paula Rubensa, Rembrandta i innych indywidualności.
Barok narodził się około 1590 roku we Włoszech, w Rzymie. Stamtąd rozpowszechnił się w prawie całej Europie, a szczególnie w Hiszpanii, Flandrii, krajach Europy Środkowej, Rosji i części Francji. W Polsce wczesny barok liczony jest od przełomu wieków XVI i XVII do roku 1630, barok dojrzały przypada na lata 1630-1670, a końcowy trwa do pierwszej połowy wieku XVIII. Barok polski skrystalizował się za panowania Zygmunta III Wazy. Za czasów jego następcy, Władysława IV, rozkwitł na krótko, przerwany wojnami z Kozakami i ze Szwecją za panowania Jana Kazimierza, i ponownie rozbłysł w trakcie rządów Jana III Sobieskiego. Schyłek polskiego baroku przypada na tzw. czasy saskie, czyli rządy Augusta II Mocnego i Augusta III z dynastii Wettynów. Zmierzch baroku to lata trzydzieste XVIII wieku, choć idee epoki i stylu długo jeszcze przenikały polską kulturę i sztukę.

We Francji ukształtował się w XVII wieku odrębny styl, określany mianem klasycyzmu barokowego. Życie artystyczne koncentrowało się wówczas wokół dworu królewskiego, w systemie absolutystycznej monarchii, stworzonym przez Ludwika XIV. Sztuka tego okresu charakteryzowała się wielką jednością formy oraz bogactwem i reprezentacyjnością. Jej zadaniem była gloryfikacja władcy. Największe znaczenie miała architektura pałacowa, którą cechował umiar, powaga i symetria. Szczytowym osiągnięciem kompozycji pałacowo-ogrodowych tego okresu stała się siedziba króla – pałac w Wersalu.

Rokoko

Na początku XVIII wieku monumentalny klasycyzm Ludwika XIV ustąpił miejsca lżejszym formom regencji. Był to styl lat rządów Filipa Orleańskiego (podczas małoletności Ludwika XV), zapowiadający nadejście rokoka. Cechowało go dążenie do wygody i przyjemności. Powstawały więc niewielkie pałacyki i pawilony ogrodowe, a ośrodkiem zainteresowania w mieszkaniu stał się salon. Barokowy ornament zastąpiła wkrótce w sztuce dekoracyjnej muszelka, zwana rocaille. Od niej nazwę otrzymał nurt artystyczny rokoka, kształtujący aż do sentymentalizmu kulturę obyczajową arystokracji i bogatego mieszczaństwa. Granice rokoka zamykają się na datach 1720-1780. Styl narodził się we Francji, za czasów Ludwika XV i rozwinął później w innych krajach.

Rokoko francuskie zapoczątkowało zmiany w środowisku dworskim. Sztywny ceremoniał Ludwika XIV zastąpiło bujne życie towarzyskie. Do wszystkich dziedzin sztuki przenikały wytworność, sentymentalna nastrojowość i zmysłowość. W malarstwie dominowały sceny wytwornych zabaw na tle parkowym, których inicjatorem był A. Watteau. Przedstawiano też epizody z maskarad i komedii dell”arte oraz frywolne scenki rodzajowe.

Architekturę reprezentowały lekkie pałacyki, miejskie pałace i ogrodowe pawilony. Wysoki poziom osiągnęło meblarstwo. W ornamentyce występowały kwiaty, wici roślinne, miłosne i pastoralne atrybuty. We wnętrzach dominowała rzeźba i malarstwo dekoracyjne, które zaczęło wygrywać z malarstwem sztalugowym. Charakterystyczne cechy stylu to płynność i miękkość linii, elegancja detali, zamiłowanie do barw pastelowych oraz powszechne stosowanie motywu muszli i form przypominających płomień lub kogucie grzebienie.

Klasycyzm

Klasycyzm, inspirowany sztuką antyku, pojawia się w dziejach sztuki europejskiej w różnych okresach. Klasycyzm osiemnastowieczny, zwany też neoklasycyzmem, wystąpił w związku z ponownym zainteresowaniem sztuką grecką i rzymską, wywołanym odkryciami w Pompejach i Herkulanum. Zainteresowanie to objawiło się najwcześniej we Francji, jako tzw. styl Ludwika XVI.
Fascynacja światem starożytnym i upodobanie do prostoty w architekturze przełożyło się na koncepcję stylu, który opanował szczególnie budownictwo, wnętrza i meblarstwo. W dziedzinie architektury wyraził się w doskonale wyważonych formach budowli projektu J. A. Gabriela, F. J. Bèlangera, J. D. Antoine’a, J. G. Soufflota i innych. Największymi przedstawicielami w dziedzinie rzeźby są Włoch A. Canova i Duńczyk B. Thorvaldsen.

Malarstwo klasycystyczne objawiło się w jasnej koncepcji plastycznej całości obrazu, w podporządkowaniu kompozycji prawom tzw. złotego podziału oraz skrupulatnie stosowanym światłocieniom, uwydatniającym bryłę.
Nowy nurt, naśladując starożytność, odrzucał bogate dekoracje, powrócił też do klasycznej linii prostej. Najczęściej stosowano w zdobnictwie bukiety i girlandy kwiatów oraz wstęgi. Meble miały czytelną konstrukcję – były proste, z zaznaczoną kolistością elementów. Powtarzające się elementy wnętrza to m. in. kominek marmurowy z zawieszonym nad nim lustrem. Odmianą późnej fazy klasycyzmu francuskiego był styl empire (cesarstwo). Klasycyzm cesarstwa rygorystycznie wzorowano na obiektach starożytnych. Stosowane wówczas masywne meble, wielkie lustra i duże ozdobne płaszczyzny drewna. W zdobnictwie pojawiły się wojenne emblematy.

Eklektyzm

Z eklektyzmem spotykamy się w różnych epokach – od starożytności aż po XX wiek. Nazwa eklektyzm pochodzi od greckiego eklegein (wybierać) i oznacza właściwości dzieł lub kierunków artystycznych, których środki wyrazu zostały zapożyczone z innych stylów lub od różnych artystów. Eklektyzm wyraża się w dążeniu do łączenia różnych, często niezgodnych ze sobą elementów, zapożyczonych z innych epok. Jest to zjawisko charakterystyczne dla sztuki i architektury lat trzydziestych XIX wieku. W okresie tym stosowany był świadomie i programowo, obejmując całą Europę i Amerykę Północną oraz kolonie państw europejskich na innych kontynentach. Style wieków poprzednich powtarzano w architekturze i w urządzaniu wnętrz jeszcze długo w XIX wieku.

Eklektyzm wiązał się z postawą romantycznego historyzmu, definiowanego jako nietwórczy kierunek, polegający na rezygnacji z dążności do stworzenia oryginalnego stylu oraz na naśladowaniu wielkich stylów w sztuce. Historyzm reprezentowany był przez dwie tendencje: wierne naśladownictwo form jakiegoś stylu (neoromantyzm, neogotyk, neorenesans, neobarok, neoromanizm) oraz przypadkowe wiązanie ze sobą form i motywów dekoracyjnych. Dla historyzmu europejskiego charakterystyczne było stosowanie w Anglii form tzw. gotyku odrodzeniowego, którego przedstawicielami byli Ch. Barry, A. W. N. Pugin, W. Butterfield i J. L. Pearson. We Francji historyzm miał miejsce w okresie II Cesarstwa.

W Niemczech rozwinął się jako neogotyk, a później neorenesans. W Polsce historyzm polegał głównie na odtwarzaniu scen z przeszłości narodowej. Kierunek ten zdobył dużą popularność dzięki malarstwu Jana Matejki, Henryka Rodakowskiego, Juliusza Kossaka i Józefa Brandta.

Secesja

Termin secesja powstał od łacińskiego secessio (odcięcie się) i funkcjonował początkowo jako nazwa własna niemieckich i austriackich stowarzyszeń artystycznych końca XIX wieku. Twórców młodego pokolenia jednoczyło wówczas pragnienie odrzucenia tradycyjnych postaw i norm w sztuce, zwłaszcza eklektyzmu i historyzmu. W 1894 r. na określenie secesji Belg, Henry van de Velde użył terminu art nouveau (nowa sztuka). Nazywano secesję również stylem 1900. We Francji przyjął się termin modern style, w Niemczech Jugendstil, natomiast w Polsce w użyciu jest termin secesja i modernizm. Również inne kraje mają swoje określenia: Sezessionsstil – Austria, stile floreale (styl kwiatowy) – Włochy, stil modiern (Rosja). Secesja, choć trwała wyjątkowo krótko (1890-1910), w szybkim tempie opanowała wszystkie dziedziny sztuki. Najpełniej wypowiedziała się w architekturze i rzemiośle. Była stylem krótkotrwałym, ale bardzo ekspansywnym. Rozpowszechniła się w całej Europie oraz w Ameryce Północnej, gdzie jej ważne centra powstały w Chicago i Nowym Jorku. Aktywnym ośrodkiem secesyjnej sztuki stosowanej był Paryż oraz Nancy, gdzie działał artysta Èmile Gallè. Ogniska stylu powstały też w Austrii oraz w Niemczech, gdzie zasłynęły wnętrza oraz dekoracje projektu Augusta Endella. Niezwykłe dzieła architektury tworzył też w Hiszpanii Antonio Gaudi.

W Polsce głównym ośrodkiem stylu był Kraków.
W sztuce secesji nawiązywano do kultury celtyckiej, manieryzmu, baroku, rokoka, islamu i sztuki Dalekiego Wschodu, zwłaszcza Japonii. Artystów art nouveau inspirował szczególnie drzeworyt japoński i architektura mauretańska. Punktem wyjścia do secesyjnej dekoracji była wnikliwa obserwacja rzeczywistości. Próbowano uchwycić zmienność natury, ruch, odradzanie się, asymetrię i dysharmonię. Dlatego przedmioty wyglądają jakby targane wiatrem lub wypłukane działaniem fali. Zniknęła zatem ich funkcjonalność. Rozpoczęła swą karierę linia: falista, wiotka, chimeryczna, splątana, krzywa, płynna, asymetryczna, sinusoidalna, paraboliczna i inne. W ornamentyce pojawiły się lilie, irysy, cyklameny i powoje. Królował też delikatny świat zwierząt. Szczególnie upodobała secesja motyw muszli oraz zeschniętych i zwiędłych liści. Ujmowały swym urokiem wysmukłe kobiety o nieprawdopodobnie długich, opadających faliście włosach.

Roślinne linearne ornamenty secesji występowały w kilku odmianach, uwarunkowanych lokalną tradycją. Ceniła też secesja złoto i efekty podobne do bizantyńskiej mozaiki. Zrezygnowała z linearnej perspektywy i światłocienia, a preferowała jednolitą, obwiedzioną wyraźnym konturem, barwną plamę. Secesja stworzyła własną nastrojową skalę barw, preferując chłodne, delikatne, jasne, przełamane i wyciszone tony. Ogromnym powodzeniem cieszyło się secesyjne szkło, zwłaszcza te pochodzące z rąk Emila Gallè i Louisa Comforta Tiffany’ego.

Art déco

Nazwa stylu pochodzi od francuskiego określenia wystawy arts dècoratifs, która odbyła się w Paryżu w 1925 roku. Styl ten opanował sztuki wizualne oraz wyposażenie wnętrz w latach 1919-1939. Wprowadził do architektury i dekoracji dużo dyscypliny. Jego celem było połączenie nowoczesności i prostoty z dyskretnymi akcentami tradycji. Przejęto więc najbardziej atrakcyjne formy, przechwycone ze wszystkich kierunków ówczesnej sztuki i życia społecznego. Jakość tych wyrobów wyznaczały arcydzieła Jacquesa-Èmile Ruhlmanna i Jeana Puiforcarta, a także anonimowa wytwórczość plastikowych bibelotów.
Za niezbywalne cechy art dèco uważa się geometrię, symetrię i dekoracyjny porządek. Styl ten charakteryzuje mnogość stylistyk. Formy są zdecydowane, geometryczne, o ciężkich zwalistych bryłach.

W stylu art déco dekoracja jest wszechobecna. Ornament pokrywa nieraz całą powierzchnię. Dozwolone są wszystkie wzory: roślinne, abstrakcyjne, figuratywne, zoologiczne i inne. W wielu dziedzinach pojawiają się motywy techniczne. Dominują najpierw formy ostre i geometryczne, później obłe, aerodynamiczne. Styl wniósł do wnętrz fascynację przemysłowymi materiałami: stalą, szkłem i aluminium. Rozkwit przeżywały również szkło i biżuteria oraz ceramika. Wśród twórców zorientowanych na unikatową ceramikę wymienia się przede wszystkim Èmile’a Lemoble’a i Èmile’a Decouera, których wyroby czerpały z tradycji dalekowschodniej. Z manufakturami francuskimi konkurowały wytwórnie niemieckie, belgijskie i czeskie. W Anglii swój własny styl wypracowała Clarice Cliff. Szkło, zdobione techniką piaskowania i trawienia oraz witraże odegrały ogromną rolę w dekoracji architektonicznej epoki. Szczególnie efektownie zaznaczył się art déco w wyrobach z brązu, mosiądzu, kutego żelaza, srebra i niklu. Tworzono z nich detale architektoniczne oraz zdobienia mebli, a także dekoracyjne przedmioty użytkowe.

Wszystkie prawa do wizerunku strony a także materiałów (zdjęć i opisów) umieszczonych na stronie są zastrzeżone. Bez zgody właściciela praw autorskich, autora treści strony, żadna część tej publikacji nie może być powielana, kopiowana, reprodukowana, ani przechowywana w systemach wyszukiwania lub umieszczana na innej stronie www. Nie może też być przekazywana w żadnej formie i żadnymi środkami elektronicznymi, mechanicznymi, za pośrednictwem fotokopiarek, na płytach CD, czy w inny dostępny technologicznie sposób. Wykorzystywanie zdjęć i opisów w całości lub fragmentach bez zgody ich autora jest zawsze naruszeniem prawa autorskiego, zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994r.

Malarstwo prehistoryczne

Malarstwo prehistoryczne to nazwa funkcjonująca w historii malarstwa dopiero od XIX wieku. Okres ten ma swój początek w paleolicie, do dnia dzisiejszego zachowało się malarstwo ścienne i jaskiniowe.  Twórczość pierwszych ludzi objawiała się w postaci malowideł naściennych. Malowidła te, niezwykle proste w swojej formie,  wykonywane były prymitywnymi farbami złożonymi z barwników roślinnych i gliny. Narzędziem artysty była ręka bądź mech służący za pędzel oraz wydrążona kość używana do pryskania barwnikiem. Przedmiotem tamtejszego okresu były sceny walki pomiędzy zwierzyną a łowcą, w których to scenach artyści skupiali się na jak najbardziej szczegółowym odwzorowaniu postaci zwierząt, postacie ludzkie natomiast potraktowane zostały jako ledwie zarys, kontur. Znane są również przypadki odzwierciedlania wyobrażeń religijnych. Działami tamtego okresu są między innymi malowidła z:

– jaskini El Castillo

– jaskini Nerja

– rejonu Kondoa

– jaskini Lascaux

– jaskini Pech Merle

– jaskini Les Combarelles

– jaskini Altamira

– jaskini Bernifal

– jaskini Trois Frères

Starożytność

Starożytność, inaczej malarstwo antyczne (400 p. n .e. – 400 n.e.). Starożytność charakteryzuje znaczny wzrost poziomu techniki malarskiej w stosunku do okresu prehistorycznego. Jest to skutkiem pojawienia się pierwszego pędzla zbudowanego m.in. z włosia. Głównymi ośrodkami malarstwa starożytnego były Grecja, Rzym oraz Egipt. Greckie malarstwo objawiało się zwykle na naczyniach, zostało zatem nazwane przez historyków malarstwem wazowym. Istniało także malarstwo naścienne, którego niektóre przykłady przetrwały do dzisiejszych czasów. Nie zachował się jednak żaden typowo sztalugowy obraz grecki, jedyną wiedzę na ich temat możemy czerpać z opisów współczesnych. Grecy na swoich dziełach przedstawiali zazwyczaj sceny mitologiczne, losy bogów oraz herosów. Zdarzały się  jednak obrazy zaczerpnięte z życia codziennego. Ducha dzieł rzymskich reprezentuje malarstwo pompejańskie, gdyż to właśnie w Pompejach odnaleziono najwięcej fresków z tamtego okresu, przedstawiały one sceny z mitologii, pejzaże, portrety oraz martwą naturę.  Często freski rzymskie posiadały namalowane ramy, które miały za zadanie upodabniać je do obrazów sztalugowych. Malarstwo starożytnego Egiptu skupiało się głównie na religii a także scenach batalistycznych. Egipscy artyści uwieczniali na obrazach zwycięstwa armii faraona, lecz nigdy nie uwieczniali jej klęsk. Jednymi z najbardziej znanych przejawów kultury egipskiej są freski grobowe pełniące funkcję zarówno ozdobną jak i religijną. Wpływ malarstwa starożytnego a przede wszystkim rzymskiego, możemy dostrzec zarówno w sztuce wczesnochrześcijańskiej i malarstwie bizantyjskim. Najważniejszą twórczością tego okresy były:

– malarstwo pompejskie

– freski z Doliny Królów

– portrety rzymskie

– wazy greckie

Średniowiecze

Średniowiecze (476 – 1492), w tym czasie nastąpił gwałtowny rozwój technik malarskich, przede wszystkim malarstwo na desce, dominującej w okresie średniowiecza temperze, później oleju oraz fresku. Charakterystyczną cechą obrazów z tego okresu jest brak użycia perspektywy, przez co obraz wydaje się płaski. Nie zachowywano również realizmu anatomicznego stąd nieodpowiednie proporcje ciała.  Motywem przewodnim sztuki średniowiecza była religia, malarstwo rozwijało się przede wszystkim w kościołach i dotyczyło niemalże wyłącznie sfery sacrum.  Sztuka ta miała oddawać hołd Bogu, postacie takie jak Chrystus, Maryja czy apostołowie zawsze umiejscawiane były w centrum obrazu. Postacie te były również dominujące w proporcji do reszty postaci ludzkich. Z uwagi na styl sakralny tego czasu poszczególne części obrazu były bogato zdobione złotymi płatkami. Pod koniec średniowiecza narodziło się malarstwo krajobrazowe znane nam dzisiaj jako pejzaż. Kult boskości wymógł anonimowość na zdecydowanej większości artystów z okresu, jednakże do najbardziej rozpoznawalnych należą:

– Hans Memling – Sąd Ostateczny

– Hieronim Bosch – Ogród rozkoszy ziemskich

– Giotto di Bondone – Opłakiwanie Chrystusa

– Jan z Fiesole – Zwiastowanie

– Robert Campin – Tryptyk de Mérode

– Angiolo di Bondone – Boże Narodzenie

Renesans

Renesans (1476 – ok. 1510) był epoką eksperymentalną i innowacyjną, niemalże całkowicie odwrotną do średniowiecza. Malarstwo tego okresu zerwało ze sferą sacrum na koszt inscenizacji życia możnych. Dużą popularność zyskały portrety oraz autoportrety, co całkowicie zaprzecza średniowiecznej anonimowości. Niezwykle rozwinęły się techniki malarskie, eksperymentowano z farbami olejnymi, z barwą a także wprowadzono perspektywę. Obraz zaczynał nabierać takich cech, które dzisiaj uważamy za prototypowe. Zaczęto masowo malować na płótnie, stosować światłocień i pogłębione modelowanie. Malarze z okresu odrodzenia pilnie studiowali ludzką anatomię, byli zafascynowani człowiekiem oraz pięknem ludzkiego ciała. Panował kult harmonii i proporcji. Inspirację czerpano zarówno z Biblii jak i z mitologii. Postaci były ukazywane często na tle krajobrazu, zawsze realistycznie, w pozach naturalnych. Sceny często były nacechowane dramatyzmem, czego uzyskaniu pomagała technika sfumato, czyli lekkie przechodzenie ciemnych barw w jasne, co dawało tak zwany efekt „zamglenia”. Nie da się podważyć wielkiego wpływu jaki renesans wywarł na każdy późniejszy nurt malarstwa. W szczególności zawdzięcza on to jego niezwykle utalentowanym przedstawicielom, z których część odcisnęła się na kartach historii nie tylko na polu artystycznym a także technicznym i medycznym. Do najważniejszych przedstawicieli odrodzenia zaliczamy:

– Leonardo da Vinci – Mona Lisa ; Ostatnia Wieczerza

– Michał Anioł Buonarotti – Święta Rodzina z małym św. Janem

– Rafael Santi – Św. Jerzy walczący ze smokiem

– Piero della Francesca – Chrzest Chrystusa

– Albrecht Dürer – Siedem boleści Maryi

– Paolo Uccello – Trzy Sceny z Bitwy pod San Romano

Manieryzm

Manieryzm (XVI w.) Uważany za niezwykle dziwaczny kierunek w sztuce. Odwrócił się on od renesansowego realizmu, zmienił się sposób przedstawiania postaci ludzkich oraz natury. Okres ten cechuje alegoryczność dzieła, było one przeładowane różnorodną symboliką pobraną z mitologii, biblii i historii. Manieryzm był niezwykle ekspresywny, pełen ekstrawagancji i kolorów. Zniknęła również renesansowa harmonia, zastąpiona przez deformację i nieregularne linie. Nurt ten powszechnie uważany jest za wstęp do Baroku a do jego reprezentantów należą:

– Parmigianino – Madonna z długą szyją

– Tintoretto – Wniebowstąpienie

– El Greco – Ekstaza świętego Franciszka

Barok

Barok (koniec XVI w. do I poł. XVII w.) Nazwa barok (barocco- rzadka perła o nieregularnym kształcie) oznaczała dziwactwa, nieregularność w sztuce. Malarstwo barokowe odznaczało się wielką formą, rozmachem i śmiałością. Dopracowany został realizm postaci ludzkich, modelami stali się ludzie zwykli. Ważnym elementem stała się też dynamika postaci. Bardzo istotnym aspektem obrazu był światłocień i wielu malarzy tego okresu poświęcało się rozwijaniu swoich umiejętności w tym kierunku. Najchętniej malowanymi gatunkami obrazu były: pejzaż, martwa natura, portret oraz sceny rodzajowe. W dziełach wyraźna była asymetryczność oraz możliwie wierne oddanie rzeczywistości we wszystkich jej aspektach. Tematyka była niezwykle zróżnicowana, panował tak zwany eklektyzm tematyczny, połączono symbolikę chrześcijańską z mitologią. Malowano również erotykę i sceny dramatyczne takie jak bitwy, brutalne rzezie czy porwania. Jednocześnie też rozwijała się martwa natura, która wraz z motywem czaszki symbolizowały przemijanie wartości ziemskich. Pomimo ,iż w wiekach późniejszych barok nazywano wiekiem bezguścia, nikt nie może zaprzeczyć talentowi taki malarzy jak:

– Caravaggio – Wskrzeszenie Łazarza

– Diego Velazquez – Panny dworskie

– Peter Paul Rubens – Wniebowzięcie NMP

– Rembrandt van Rijn – Lekcja anatomii doktora Tulpa

– Jan Vermeer van Delft – Dziewczyna z perłą

Rokoko

Rokoko (ok. 1720 -1790) Uważane za kontynuację Baroku Rokoko niemniej jednak przyniosło za sobą zmiany w technice malarskiej. Zaczęto malować lżej, z finezją, zastąpiono dramatyczne ciemne barwy jasną lekką kolorystyką. Wielką popularnością cieszyły się portrety kobiece, zaczęto malować także maskarady, sceny z commedia dell’arte, widowiska teatralne a także akty. Wzrosło zainteresowanie tematyką miłosną i zabawową. Artyści sięgali po mitologiczne bóstwa takie jak Afrodyta, Eros czy Dionizos. Portrety stały się mniejsze i bardziej intymne. Rokoko powszechnie uważane było za malarstwo salonowe, nie niosące za sobą żadnego głębszego przesłania, jednak niektórzy artyści nadawali mu moralizatorski charakter, wytykając w swych pracach ludzie wady i słabości. Najważniejszymi malarzami nurtu Rokoko byli:

– Francois Boucher – Madame de Pompadour

– William Hogart – Cztery pory dnia

– Joshua Reynolds – Portret lorda Heathfielda

– Thomas Gainsborough – Poranny spacer (William Hallett z żoną Elizabeth)

Klasycyzm

Klasycyzm (koniec XVIII w. do końca XIX w.) W Klasycyzmie nastąpiło odrodzenie kultury antycznej, co w Europie już od czasów Renesansu nazwano „powrotem do korzeni”. Jako dominujący styl epoki miał on duży wpływ na kształtowanie się Manieryzmu, Baroku oraz Rokoko. Powróciły motywy mitologicznie oraz historyczne. Ilustrowano także współczesne życie polityczne, dodawano nawet elementy propagandy. Jest to okres dalszego rozwoju portretu. Klasycyzm odrzucił światłocień i efekt „zamglenia” na rzecz wyraźnego kontrastu barw. Malarstwo klasyczne charakteryzuje wyraźnie zarysowany kontur, chłodny koloryt, gładka faktura oraz statyczność. Do malarzy tego okresu zaliczamy:

– Jacques-Louis David – Koronacja Napoleona

– Jean-Auguste-Dominique Ingres – Łaźnia turecka

– Giovanni Battista Lampi – Portret Stanisława Augusta z maską

– Bernardo Bellotto – Krakowskie Przedmieście w Warszawie od strony Nowego Światu

Romantyzm

Romantyzm (1800 – 1840) Przewodnią cechą zrodzonego przez rewolucję romantyzmu jest sprzeczność, która odbija się na braku jednolitości w malarstwie tego okresu. Istniały jednak cechy wspólne takie jak głęboka uczuciowość i indywidualizm obrazów. Artysta używał malowania by się uzewnętrznić. Dzieła były niezwykle ekspresyjne co można z łatwością zauważyć w zamaszystych pociągnięciach pędzla. Tematyka romantyzmu była bardzo rozległa, obrazy przedstawiały sytuację polityczną, ruiny, cmentarze. Sztuka pełna dramaturgii, istniało powszechne zafascynowanie naturą i nadawanie jej głębszego sensu, w modzie był także tajemniczy nastrój. Romantyzm swoją burzliwością dał początek przyszłemu impresjonizmowi. Do artystów z okresu romantyzmu należą:

– Caspar David Friedrich – Wędrowiec nad morzem mgły

– John Constable – Łan zboża

– William Turner – Statek niewolniczy

– Eugene Delacroix – Wolność wiodąca lud na barykady

– Aleksander Orłowski – Rzeź Pragi

– Piotr Michałowski – Studium głowy końskiej

Realizm

Realizm (druga połowa XIX w.) Po rewolucji lutowej we Francji nastąpiło powszechne zmęczenie tematyką romantyczną, które w krótkim czasie przeniosło się na cały kontynent. Malarze odeszli od indywidualizmu oraz idealizowania tematu malarskiego na rzecz spraw przyziemnych. Okres realizmu przyniósł ze sobą znaczne uproszczenie kompozycji,  stonowane barwy i oświetlenie obrazu. Ponadto niemalże całkowicie porzucono patos poprzez rezygnację ze wszelkich ozdób, sztuka stała się niezwykle skromna. Na płótnie zamiast postaci fantastycznych i przepełnionych dumą zaczęto przedstawiać życie i problemy przeciętnych ludzi. Obrazowana rzeczywistość miała być jak najmniej fałszywa. Często przedstawiano sceny ciężkiej pracy, wiejskie życie czy bardzo stonowane pejzaże. Do malarzy okresu realizmu należą między innymi:

– Jean-Francois Millet – Angelus – Anioł Pański

– Pierre Puvis de Chavannes – Biedny rybak

– sir James Guthrie –  Córka Hinda

– Józef Chełmoński – Babie lato

– Aleksander Gierymski – Piaskarze

– Jan Matejko – Stańczyk

– Wojciech Kossak – Orlęta lwowskie

– Juliusz Kossak – Portret księcia Józefa Poniatowskiego na koniu

Symbolizm

Symbolizm (druga połowa XIX w.) Symbolizm rozwijał się w tym samym czasie co Realizm. Symboliści oponowali rewolucji przemysłowej, nie interesował ich kult nauki i zniesmaczał powszechny materializm. Technika malarska zmieniła się tak by służyć wyrażaniu emocji i uczuć, forma i kolor były im podporządkowane. W przeciwieństwie do naturalistów, symboliści starali się wyrażać ludzkie problemy psychologiczne i przedstawiać treści metafizyczne. Nie interesowało ich poznanie racjonalne. Symbolizm nie tylko przywrócił manierystyczne alegorie ale wprowadził także obrazy zagadki, które by w pełni zrozumieć, trzeba było poddać głębokiej analizie. Głównym środkiem ekspresji był symbole, które tworzyły swoisty język sztuki służący wyrażaniu przeżyć artysty. Odłamem od symbolizmu stał się nurt prerafaelicki, który inspirował się między innymi: Biblią, legendami arturiańskimi, mistycyzmem oraz działami Szekspira. Prerafaelici malowali realistycznie, jednocześnie zawierając w swych pracach mnóstwo symboliki. Ich celem był powrót do sztuki pięknej i pełnej treści. Najznamienitsi artyści tych okresów to:

– Paul Serusier – Melancholia

– Jacek Malczewski – Błędne koło

– Władysław Podkowiński – Szał uniesień

– James Collinson – Święta rodzina

– William Holman Hunt – Przebudzone sumienie

– John Everett Millais – Ofelia

– Dante Gabriel Rossetti – Sen na jawie

Impresjonizm

Impresjonizm (druga połowa XIX w.) Zapoczątkowany w Paryżu, nazwa nurtu pochodzi dzieła Claude’a Moneta pod tytułem Impresja wschód słońca. Impresjonizm zrewolucjonizował technikę malarską wprowadzając dywizjonizm, który polegał na malowaniu blisko siebie plam w jednym kolorze, mieszanych nie na palecie ale dopiero na płótnie. Z daleka dawało to efekt rozmycia obrazu. Impresjoniści używali wszystkich podstawowych barw oprócz czarnej. Impresja zapoczątkowała malowanie w plenerze, obrazy te charakteryzowały się powierzchownością, ulotnością chwili i wrażeń. Ponadto sens dzieła nie leżał w jego tematyce ale w sposobie jej przedstawienia przez artystę, który obserwował rzeczywistość zwracając uwagę głównie na światło i kolor. Impresjoniści malowali współczesność, bawiących się, wypoczywających ludzi oraz naturę. Do najbardziej zasłużonych impresjonistów należą:

– Claude Monet – Nenufary ; Impresja, wschód słońca ; Plaża w Trouville ; Katedra w Rouen

– Edouard Manet – Śniadanie na trawie

– August Renoir – Dwie siostry na tarasie ; Bal w Moulin de la Galette ; La Grenouillère

– Edgar Degas – Primaballerina

– Camille Pissarro – Hyde Park ; Boulevard Montmartre

– Olga Boznańska – Kwiaty na tarasie

Postimpresjonizm

Postimpresjonizm (przełom XIX i XX w.) Częściowo związany z impresjonizmem, posiadał jednak wiele cech wyróżniających a nawet sprzecznych. Jest on niezwykle zróżnicowany pod względem formy, rezygnuje z naśladownictwa natury na rzecz autonomiczności artysty. Dzieło stanowi wartość samą w sobie. Jedną z wielu form wykorzystywanych przez postimpresjonistów oprócz malarstwa sztalugowego był plakat. Tematy obrazów były bardzo zróżnicowane. Malowano martwą naturę, autoportrety, pejzaże oraz rozmaite sytuacje z życia mieszczan i chłopów. Najważniejsi postimpresjoniści to:

– Paul Cezanne – Błękitny wazon

– Henri de Toulouse – Lautrec – Moulin Rouge- La Goulue

Fowizm

Fowizm (początek XX w.) Fowizm zaistniał wraz z końcem postimpresjonizmu. Bardzo, krótki okres jego istnienia (1905 – 1908) uważany jest za początek rewolucji w sztuce XX w. Nazwa Fowizm pochodzi z francuskiego les fauves co oznacza „dzikie zwierzęta”. Fowizm łączy żywe i oderwane od rzeczywistości barwy, wyraża prawdziwą ekspresję kolorów. Forma została znacznie uproszczona a całość zredukowana do dwuwymiarowych płaszczyzn. Często stosowano groteskę by przedstawić uczuciowość. Tematyką była sztuka prymitywna i  ludowa. To właśnie z nich wywodzi się jaskrawość barw, gwałtowność, prostota i zwierzęcość Fowizmu. Głównymi przedstawicielami tego nurtu są:

– Henri Matisse – Akt leżący z draperią

– Andre Derain – Martwa natura z czaszką

– Maurice de Vlaminck – Ogrodnik

– Raoul Dufy – Kasyno w Nicei

Ekspresjonizm

Ekspresjonizm (początek XX w.) Termin ekspresja oznacza siłę oddziaływania na emocje odbiorcy. Technika malarska okresu ekspresji opierała się na mocnych i wyraźnych pociągnięciach pędzlem. Ekspresjoniści wyrażali się w bardzo jaskrawych i kontrastowych kolorach. Cechami charakterystycznymi obrazów tego okresu były deformacja kształtów, rozmyte kontury oraz ogólna dominacja formy nad treścią. Dzieła ekspresjonistów częstą przedstawiają grozę, brzydotę, tajemniczość łączące się w atmosferę wszechobecnego niepokoju. Celem ekspresjonistów było uwolnienie się od wszystkiego co narzuca im rzeczywistość i zrekonstruowanie jej wedle swoich odczuć, dlatego też tematyka ekspresjonizmu jest praktycznie nieograniczona. Za prekursorów ekspresjonizmu uważani są:

– Vincent van Gogh – Słoneczniki ; Czaszka z palącym się papierosem ; Gwiaździsta noc

– Edward Munch – Krzyk ; Niepokój

– James Ensor – Wjazd Chrystusa do Brukseli

– Paul Gauguin – Sjesta ; Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy? ; Żółty Chrystus

Kubizm

Kubizm (XX w.) Słowo „kubizm” pochodzi od łacińskiego „cubus”, które oznacza „kostkę”, „sześcian”. Kierunek ten powstał w Paryżu, jego prekursorami byli Pablo Picasso i Georges Braque. Do techniki malarskiej wprowadzono takie zabiegi jak wklejanie kolorowych kawałków papieru czy trójwymiarowe formy wbudowane w płaszczyznę obrazu. Kubizm całkowicie zerwał z nawet częściowym odzwierciedlaniem rzeczywistości. W zamian tego kubiści starali się wydobyć z rzeczywistości jak najbardziej zgeometryzowane formy, odrzucono perspektywę. Zasadą było sprowadzanie każdej formy do kształtu sześcianu a następnie rozkładanie jej na drobniejsze elementy przybierające kształt rozmaitych figur geometrycznych, oglądanych w różnym oświetleniu. Głównym tematem kubizmu była martwa natura ale zdarzały się także obrazy zawierające postacie ludzkie. Do najważniejszych malarzy tego nurtu zaliczamy:

– Pablo Picasso – Panny z Awinionu

– Georges Braque – Skrzypce i dzban

Abstrakcjonizm

Abstrakcjonizm (początek XX w.) Nurt ten narodził się w Rosji a za jego prekursorów uznaje się Wassily’ego Kandinsky i Edwarda Muncha. Kierunek ten eliminuje wszystkie bezpośrednie odniesienia do rzeczywistości i do kompozycji wprowadza jedynie proste formy geometryczne. Celem abstrakcjonizmu było wyzwolenie się od tematu, rzeczywistości, zrezygnowano z naśladownictwa natury.  Abstrakcjoniści odrzucali od lat przyjęte kształty, zastępowali linię plamą a pion poziomem. Dzieła abstrakcyjne były określanego jako „nieprzedstawiające” co odnosi się do samej nazwy tego kierunku. Do najbardziej znanych abstrakcjonistów należą:

– Wassily Kandinsky – Kompozycja 6

– Jackson Pollock – No. 5

– Kazimierz Malewicz – Żniwa ; Czarny kwadrat ; Kompozycja suprematyczna

Surrealizm

Surrealizm (XX w.) Powstały we Francji w 1924 roku.  Zadaniem surrealizmu było jak najdalsze odejście od racjonalizmu. Przedstawiano codzienne przedmioty w niekonwencjonalnych sytuacjach, z pogranicza jawy, snu czy halucynacji. Sztuka ta była pełna groteski , swą nietypową miała prowokować do refleksji i burzyć logiczny porządek świata. Surrealiści czerpali inspirację z  popularnej w tamtym czasie psychoanalizy Zygmunta Freuda. Przypisywali największą rolę nieskończonej wyobrazi drzemiącej w człowieku. Tematyka surrealizmu była zupełnie nieograniczona, balansowała nawet na pograniczu absurdu i nonsensu. Najważniejsi artyści surrealizmu to:

– Salvador Dali  – Trwałość pamięci

– Giorgio de Chirico – Tajemnica i melancholia ulicy

– Max Ernst – Oko milczenia

– Zdzisław Beksiński – R6

Dadaizm

Dadaizm (XX w.) Dadaizm głosił zerwanie z tradycją, co objawiało się w całkowitej dowolności przekazu. Sztuka została osadzona w ramach chaosu i absurdu, elementy łączona ze sobą przypadkowo. Nurt ten bywał nawet nazywany „antysztuką”. Dadaizm nie był jednak tworem niezależnym, połączony był ściśle z Kubizmem, Futuryzmem i Surrealizmem. Celem tego nurtu było szokowanie publiczności swoimi dziełami. Jego odbiór zawsze budził wielkie emocje i nigdy nie był obojętny, można by go było nawet określić jako prowokatorski. Najwybitniejszymi malarzami dadaizmu byli:

– Francis Picabia – Idylla

– Marcel Duchamp – LHOOQ

Wszystkie prawa do wizerunku strony a także materiałów (zdjęć i opisów) umieszczonych na stronie są zastrzeżone. Bez zgody właściciela praw autorskich, autora treści strony, żadna część tej publikacji nie może być powielana, kopiowana, reprodukowana, ani przechowywana w systemach wyszukiwania lub umieszczana na innej stronie www. Nie może też być przekazywana w żadnej formie i żadnymi środkami elektronicznymi, mechanicznymi, za pośrednictwem fotokopiarek, na płytach CD, czy w inny dostępny technologicznie sposób. Wykorzystywanie zdjęć i opisów w całości lub fragmentach bez zgody ich autora jest zawsze naruszeniem prawa autorskiego, zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994r.

Auguste Rodin

Rodin urodził się w 1840 roku w Paryżu, swoją artystyczną edukację rozpoczął w tzw. Małej Szkole, następnie usiłował się dostać do paryskiej Szkoły Sztuk Pięknych „Beaux Arts”. W tym okresie Rodin by się utrzymać pracował wykonując kamieniarskie prace dekoracyjne. Po śmierci swojej ukochanej siostry Marii, Rodin z żałoby postanowił wstąpić do Zakonu Najświętszego Sakramentu, gdzie w końcu doceniono jego ponadprzeciętny talent i zwrócono Auguste’a w kierunku dalszego rozwoju artystycznego.

Ostatecznie swoje miejsce znalazł w École Spéciale de Dessin et d’Architecture, która zajmowała się kształceniem w zakresie wykonywania dekoracyjnych rzeźbień. W wieku 24 lat Rodin poznał Rose Beuret, została ona jego modelką a w końcu żoną, której Rodin nie zostawił nawet dla swojej uczennicy Camille Claudel.

Camille sama była rzeźbiarka i jedną z największych inspiracji Rodina, niektórzy twierdzą nawet, iż wzorował się on na jej pracach. Claudel jest autorką takich dzieł jak na przykład : „ Walc ” czy „ Wiek dojrzały ”.

Rzeźbiła ona w kamieniu oraz brązie a jej prace były niezwykle dynamiczne, określane mianem „rewolty przeciw naturze”. Na styl samego Rodina wpłynęła bardzo jego podróż do Rzymu, gdzie zaznajomił się blisko z twórczością Michała Anioła. To dzięki temu doświadczeniu styl Rodina nabrał ekspresji i dynamizmu co objawiło się w jego pierwszym dziele wykonanym po powrocie do Francji „ Wieku spiżu ”. Pomimo inspiracji sztuką zapoznaną w Rzymie, Rodin nie tworzył wcale czysto renesansowych dzieł, porzucił rozsadzającą formę namiętność na rzecz stonowanej dekadenckiej sensualności odpowiadającej nastrojom fin de siècle. Jego dzieła były programowo „nonfinito”, co stanowiło zapowiedź  modernistycznego odejścia od tradycji. Odrzucenie dokładnie odwzorowanego realizmu i przesadnie pięknego klasycyzmu na rzecz tak zwanego „niedopowiedzenia”  pozwala na pozwala na niezwykle szeroką interpretację dzieł Rodina, a w konsekwencji wynosi je do poziomu abstrakcji.

Pomimo wielu kontrowersji i ożywionych dyskusji towarzyszących takim pracom Rodina jak na przykład: „ Myśliciel ” czy „ Pocałunek ”, jest on do dziś znany jako jeden z najznamienitszych rzeźbiarzy w historii, który przyczynił się do odrodzenia rzeźby jako sztuki wewnętrznej i subiektywnej ekspresji.

Teraz jego dzieła można obejrzeć w Muzeum Rodina znajdującym się w jego byłej rezydencji przy ulicy Hotel Biron w Paryżu. W dzisiejszych czasach rzeźby Rodina dalej cieszą się niesłychaną popularnością i uznaniem wśród światowych koneserów sztuki. Na aukcji w 2016 roku w Paryżu, odlew  „Pocałunku” został sprzedany za rekordową cenę 2,2 miliona euro. Na tej samej aukcji sprzedana została również „ Wieczna wiosna ” za 693 tysiące euro, co było podwojeniem estymowanej wartości rzeźby.

Eklektyzm w ujęciu artystycznym określa się jako kompilację stylów. Jest to twórczość łącząca rozmaite treści pochodzące z różnych epok oraz kierunków artystycznych. Pomimo, tego iż termin eklektyzm stał się powszechny na przełomie XIX oraz XX wieku, czysta koncepcja łączenia najróżniejszych detali była obecna już w starożytności, w sztukach egipskiej, rzymskiej, czy hellenistycznej.

W wieku XIX styl eklektyczny rozpowszechnił się w Europie pod wpływem historycyzmu oraz artystycznej potrzeby zestawienia elementów piękna z poszczególnych epok. Styl ten obecny był głównie na terenie Niemiec, Austro-Węgier i Rosji, natomiast we Francji oraz Anglii posiadał swoje odpowiedniki zwane kolejno: styl Napoleona III i styl wiktoriański.

Dla Europy XX wieku eklektyzm oznaczał eksplozję form, splatanie się różnych estetyk, co prowadziło do powstawania zupełnie nowych i nieznanych wcześniej kształtów. Wpłynęło to szczególnie na architekturę oraz estetykę sztuki użytkowej takie jak meble, czy lustra. Lustra eklektyczne odznaczają się nadzwyczajnym pięknem i niezwykłymi kształtami. Mają potężną i bogato zdobioną drewnianą posturę. Wykonane najczęściej z drzew o pełnym kolorze i połysku takich jak orzech europejski. Różnorodność wykończeń i zarówno detali górnej części lustra jak i konsoli nie ma końca, od antyku po renesans. Każdy zainteresowany posiadaniem tak niezwykłego przedmiotu może być pewny, iż wśród mnóstwa rzeczy odnajdzie swój unikalny styl. Obecnie bardzo modny styl eklektyczny pozwala na łączenie różnych elementów wystroju bez narażania wnętrza na efekt chaosu. Wprowadzając do wnętrza przedmioty i antyki z różnych epok nadajemy mu specyficzny, wielowymiarowy charakter co czyni je ciekawym i niepowtarzalnym.